Był sobie chłopiec o imieniu Piotruś, który miał bardzo zajętego tatę. Tatuś ciągle gdzieś się śpieszył.
-Przepraszam!- mówił -Nie mogę się z tobą teraz bawić. Nie mam czasu.
Gdzie się podział cały jego czas? dziwił się chłopiec. Muszę go odnaleźć.
Pewnego dnia spakował swój kolorowy plecaczek i wyruszył w podróż. Szedł bardzo długo, aż w końcu zobaczył żelazną wieżę. Na jej dachu kręciło się koło, takie jak rowerowe, tylko o wiele większe. A nad drzwiami wisiała tabliczka:
KOPALNIA CZASU
Zwiedzanie od 8.00 do 16.30
W małym okienku siedział jakiś pan. Był odwrócony do Piotrusia plecami. Na plecach miał wielkie skrzydła...
-Przepraszam bardzo! - zawołał chłopiec.
-Nie ma zwiedzania -mruknął pan, nie odwracając głowy.- Proszę przyjść jutro.
-Ala ja szukam czasu dla mojego taty.
-A, rozumiem! -zaśmiał się pan.
Odwrócił się i okazało się, że ma prawdziwy anielski uśmiech. Otworzył drzwi i wpuścił Piotrusia do środka.
-O! -przestraszył się chłopiec -Czy to jest klatka na tygrysy?
-Nie, to jest winda górnicza -uśmiechnął się anioł.- Trzymaj mnie mocno za rękę i niczego się nie bój.
Winda jechała w dół i w dół, i w dół... Migały światełka, podłoga się trzęsła i Piotrusiowi zdawało się, że już nigdy się nie zatrzymają...
ŁUBU-DU! rozległo się nagle.
-Głębokość trzysta metrów! -oznajmił anioł.
Włożył na głowę kask ze światełkami i podał Piotrusiowi taki sam. Najpierw szli wąskim korytarzem, gdzie na ścianach wiły się kable i rury. Potem zrobiło się bardzo jasno i chłopiec zobaczył wspaniałą jaskinię. To była jaskinia skarbów! Wszędzie, na ścianach, na suficie i nawet pod nogami, błyszczały kolorowe kryształy.
-Witam nocną zmianę!- zawołał anioł do pracujących przy ścianach kolegów.
-Popatrz!- powiedział do Piotrusia - To są kryształy czasu. Jest tu czas na wszystko: na rozrzucanie zabawek i na zbieranie, na płakanie i na śmiech, na gadanie i na milczenie...
- A dla taty?- przerwał mu Piotruś - Proszę, niech pan znajdzie coś dla taty!
Anioł wziął kilof i odrąbał od ściany wielki kryształ, granatowo - pomarańczowo - zielony w kropeczki. Piotruś podziękował, pożegnał się ze wszystkimi aniołami i wyruszył w powrotną drogę. Chłopiec spieszył się i pędził ile sił w nogach. Zdążył akurat na kolację wigilijną.
Wszyscy chcieli ucałować i poprzytulać Piotrusia, bo okropnie się za nim stęsknili.
-Poczekajcie!- poprosił chłopiec- Posłuchajcie! Mam tu prezent dla nas wszystkich, ale musi stać u taty na stole. Zgoda?
-Oczywiście!- powiedział tatuś. Uściskał synka i postawił kryształ na swoim biurku...
Od tej pory wszystko się zmieniło. Tata Piotrusia wcale się nie śpieszył, ale czasu wystarczało mu na wszystko. I na zabawę, i na pracę.
-Powiedz, skąd wziąłeś ten kryształ? -pytał synka- Gdzie go znalazłeś?
-Opowiem ci- odpowiadał Piotruś.- Ale jeszcze nie teraz. Kiedy przyjdzie na to czas...
I uśmiechał się tajemniczo.
-Przepraszam!- mówił -Nie mogę się z tobą teraz bawić. Nie mam czasu.
Gdzie się podział cały jego czas? dziwił się chłopiec. Muszę go odnaleźć.
Pewnego dnia spakował swój kolorowy plecaczek i wyruszył w podróż. Szedł bardzo długo, aż w końcu zobaczył żelazną wieżę. Na jej dachu kręciło się koło, takie jak rowerowe, tylko o wiele większe. A nad drzwiami wisiała tabliczka:
KOPALNIA CZASU
Zwiedzanie od 8.00 do 16.30
W małym okienku siedział jakiś pan. Był odwrócony do Piotrusia plecami. Na plecach miał wielkie skrzydła...
-Przepraszam bardzo! - zawołał chłopiec.
-Nie ma zwiedzania -mruknął pan, nie odwracając głowy.- Proszę przyjść jutro.
-Ala ja szukam czasu dla mojego taty.
-A, rozumiem! -zaśmiał się pan.
Odwrócił się i okazało się, że ma prawdziwy anielski uśmiech. Otworzył drzwi i wpuścił Piotrusia do środka.
-O! -przestraszył się chłopiec -Czy to jest klatka na tygrysy?
-Nie, to jest winda górnicza -uśmiechnął się anioł.- Trzymaj mnie mocno za rękę i niczego się nie bój.
Winda jechała w dół i w dół, i w dół... Migały światełka, podłoga się trzęsła i Piotrusiowi zdawało się, że już nigdy się nie zatrzymają...
ŁUBU-DU! rozległo się nagle.
-Głębokość trzysta metrów! -oznajmił anioł.
Włożył na głowę kask ze światełkami i podał Piotrusiowi taki sam. Najpierw szli wąskim korytarzem, gdzie na ścianach wiły się kable i rury. Potem zrobiło się bardzo jasno i chłopiec zobaczył wspaniałą jaskinię. To była jaskinia skarbów! Wszędzie, na ścianach, na suficie i nawet pod nogami, błyszczały kolorowe kryształy.
-Witam nocną zmianę!- zawołał anioł do pracujących przy ścianach kolegów.
-Popatrz!- powiedział do Piotrusia - To są kryształy czasu. Jest tu czas na wszystko: na rozrzucanie zabawek i na zbieranie, na płakanie i na śmiech, na gadanie i na milczenie...
- A dla taty?- przerwał mu Piotruś - Proszę, niech pan znajdzie coś dla taty!
Anioł wziął kilof i odrąbał od ściany wielki kryształ, granatowo - pomarańczowo - zielony w kropeczki. Piotruś podziękował, pożegnał się ze wszystkimi aniołami i wyruszył w powrotną drogę. Chłopiec spieszył się i pędził ile sił w nogach. Zdążył akurat na kolację wigilijną.
Wszyscy chcieli ucałować i poprzytulać Piotrusia, bo okropnie się za nim stęsknili.
-Poczekajcie!- poprosił chłopiec- Posłuchajcie! Mam tu prezent dla nas wszystkich, ale musi stać u taty na stole. Zgoda?
-Oczywiście!- powiedział tatuś. Uściskał synka i postawił kryształ na swoim biurku...
Od tej pory wszystko się zmieniło. Tata Piotrusia wcale się nie śpieszył, ale czasu wystarczało mu na wszystko. I na zabawę, i na pracę.
-Powiedz, skąd wziąłeś ten kryształ? -pytał synka- Gdzie go znalazłeś?
-Opowiem ci- odpowiadał Piotruś.- Ale jeszcze nie teraz. Kiedy przyjdzie na to czas...
I uśmiechał się tajemniczo.
