Bajka o swawolnym króliczku

Mały Tuptus wraz z rodzicami i rodzeństwem, mieszkał w norce na skraju lasu. Jak każdy króliczek, całymi dniami bawił się, hasał i biegał, i ani myślał słuchać tych wszystkich uwag od których bolała go głowa i drętwiały uszy. Pewnego razu, niepomny ostrzeżeń rodziców, pokicał het daleko od swego domku. Tam doskonale bawił się, skakał i biegał. Dopiero gdy zrobiło się ciemno, Tuptus opamiętał się. Przestraszony jak nigdy w życiu, zaczął przywoływać swych rodziców. Niestety, rodzice króliczka byli daleko a w lesie słychać było tylko pohukiwanie puchaczy, które wyruszyły już na nocne łowy. Tuptus, zdrętwiały ze strachu, przykucnął pod jednym z krzaczków i rozpłakał się. Płakał tak i płakał, aż usłyszała go pewna mysz, która mieszkała nieopodal krzaczka. Była to odważna myszka, co znała las jak własną norkę i nie bała się tak ani nocy ani puchaczy. Zaraz też postanowiła maluchowi pomóc.

- Gdzie jest twój dom, malutki? - zapytała.
A że Tuptus nie wiedział, myszka postanowiła zapytać o to jedną ze srok.
- One wiedzą prawie wszystko - dodała i mocno zastukała w pień drzewa.
Po chwili z dziupli wyjrzała pani Sroka. Dowiedziawszy się w czym rzecz, tak tylko odparła:
- Ja tam plotkami się nie zajmuję. Wiem tylko, że rodzice tego malucha cały dzień go szukali, niemal odchodząc od zmysłów. A mieszka on tam, gdzie stoi ta krzywa brzózka, co zeszłego lata wszystkie listki pogubiła. Na to tylko czekała myszka. Dziękując Sroce za wiadomość i przepraszając za kłopot, szybko się pożegnała.
- A teraz, malutki, idziemy do twego domku - zawołała. Wzięła Tuptusia za łapkę i zaprowadziła do skraju lasu, gdzie jak pamiętacie, była królicza norka.

Trudno opisać słowami to co działo się potem! Rodzice nie wypuszczali malucha z objęć, to ciesząc się to dziękując mądrej myszce. Podziękował też i Tuptus i od czasu tej przygody był znacznie ostrożniejszy i nigdy już nie lekceważył nauk rodziców. Wkrótce wyrósł na wspaniałego i mądrego królika. Pewnie zapytacie co się stało z myszką? Ano nic. Zamieszkała w pobliżu króliczej kryjówki i często się spotyka z Tuptusiem. A wieczorami, jego dzieciom, opowiada tą historię.

O Piotrusiu i morskiej wróżce

Dawno, dawno temu był sobie chłopiec Piotruś, który uwielbiał słodycze. Na śniadanie jadł pączki, na obiad watę cukrową, a na kolację czekoladki. Aż pewnego dnia postanowił wyruszyć w podróż dookoła świata. Przyszedł na statek i odszukał kapitana.

- Dzień dobry! - zawołał - Jestem Piotruś. Chciałbym zostać żeglarzem!

- Dobrze - powiedział pan kapitan. - Wezmę cię na pokład, jeśli dasz radę podnieść marynarską linę.

Piotruś chwycił koniec liny i pociągnął z całej siły. Zrobił się czerwony i sapał głośno, ale lina nawet nie drgnęła.

- Niestety... - powiedział kapitan - Jesteś za mały i za słaby na marynarza.

Piotruś bardzo się zmartwił. Usiadł na kamieniu i zaczął płakać. Nagle morze zapieniło się jak szampon. Piany przybywało i przybywało, aż wreszcie wyszła z niej morska wróżka. Była zupełnie przezroczysta, a w jej brzuchu pływały kolorowe rybki.

- Czemu płaczesz, Piotrusiu? - spytała.

- Płaczę, bo nie potrafię podnieść marynarskiej liny - powiedział Piotruś.

- Nie martw się - pocieszyła go wróżka. - Podpowiem ci, co masz zrobić. Weź coś żółtego i coś brązowego, coś czerwonego i coś białego, coś zielonego i coś pomarańczowego. Zmieszaj to wszystko i przyrządź żeglarskie danie...

- Hura! - zawołał chłopczyk.

Pobiegł do sklepu i kupił kilogram czerwonych cukierków, kilogram zielonych landrynek, białe lody i żółtą lemoniadę. Wszystko to wrzucił do garnka i wymieszał.

- Trochę za słodkie... - skrzywił się - Ale jak trzeba, to trzeba.

I zabrał się do jedzenia.

Potem pobiegł na statek i chwycił linę. Ciągnął i ciągnął, aż się przykleił.

- Chyba zjadłeś za dużo słodyczy - powiedział kapitan. Odkleił Piotruś od liny i poszedł przygotowywać okręt do drogi.

Chłopiec wrócił do sklepu i zaczął się zastanawiać:

- Czerwone są buraki, zielony jest por, ziemniaki są białe w środku, a żółta jest papryka!

Piotruś kupił wszystko, co trzeba. Zrobił pyszną zupę i zjadł ją ze smakiem. A na deser schrupał kolorową sałatkę. Od razu poczuł się silny jak słoń i pobiegł na statek. Ale okręt już odpłynął. Tylko jedna lina ciągnęła się po plaży.

- Zaczekajcie! - krzyknął Piotruś. Złapał za linę i przyciągnął statek do brzegu.

Pan kapitan wytrzeszczył oczy.

- Co to za siłacz?


- To ja, Piotruś! Zabierzcie mnie ze sobą.

- Oczywiście! - ucieszył się kapitan - Od dawna szukam takiego zucha.

Piotruś wszedł na pokład i pożeglował w świat. A morska wróżka tańczyła na falach i machała do niego przejrzystą ręką.

Bajka o Aniołach Czsu

Był sobie chłopiec o imieniu Piotruś, który miał bardzo zajętego tatę. Tatuś ciągle gdzieś się śpieszył.

-Przepraszam!- mówił -Nie mogę się z tobą teraz bawić. Nie mam czasu.

Gdzie się podział cały jego czas? dziwił się chłopiec. Muszę go odnaleźć.

Pewnego dnia spakował swój kolorowy plecaczek i wyruszył w podróż. Szedł bardzo długo, aż w końcu zobaczył żelazną wieżę. Na jej dachu kręciło się koło, takie jak rowerowe, tylko o wiele większe. A nad drzwiami wisiała tabliczka:

KOPALNIA CZASU

Zwiedzanie od 8.00 do 16.30

W małym okienku siedział jakiś pan. Był odwrócony do Piotrusia plecami. Na plecach miał wielkie skrzydła...

-Przepraszam bardzo! - zawołał chłopiec.

-Nie ma zwiedzania -mruknął pan, nie odwracając głowy.- Proszę przyjść jutro.

-Ala ja szukam czasu dla mojego taty.

-A, rozumiem! -zaśmiał się pan.

Odwrócił się i okazało się, że ma prawdziwy anielski uśmiech. Otworzył drzwi i wpuścił Piotrusia do środka.

-O! -przestraszył się chłopiec -Czy to jest klatka na tygrysy?

-Nie, to jest winda górnicza -uśmiechnął się anioł.- Trzymaj mnie mocno za rękę i niczego się nie bój.

Winda jechała w dół i w dół, i w dół... Migały światełka, podłoga się trzęsła i Piotrusiowi zdawało się, że już nigdy się nie zatrzymają...

ŁUBU-DU! rozległo się nagle.

-Głębokość trzysta metrów! -oznajmił anioł.

Włożył na głowę kask ze światełkami i podał Piotrusiowi taki sam. Najpierw szli wąskim korytarzem, gdzie na ścianach wiły się kable i rury. Potem zrobiło się bardzo jasno i chłopiec zobaczył wspaniałą jaskinię. To była jaskinia skarbów! Wszędzie, na ścianach, na suficie i nawet pod nogami, błyszczały kolorowe kryształy.

-Witam nocną zmianę!- zawołał anioł do pracujących przy ścianach kolegów.

-Popatrz!- powiedział do Piotrusia - To są kryształy czasu. Jest tu czas na wszystko: na rozrzucanie zabawek i na zbieranie, na płakanie i na śmiech, na gadanie i na milczenie...

- A dla taty?- przerwał mu Piotruś - Proszę, niech pan znajdzie coś dla taty!


Anioł wziął kilof i odrąbał od ściany wielki kryształ, granatowo - pomarańczowo - zielony w kropeczki. Piotruś podziękował, pożegnał się ze wszystkimi aniołami i wyruszył w powrotną drogę. Chłopiec spieszył się i pędził ile sił w nogach. Zdążył akurat na kolację wigilijną.

Wszyscy chcieli ucałować i poprzytulać Piotrusia, bo okropnie się za nim stęsknili.

-Poczekajcie!- poprosił chłopiec- Posłuchajcie! Mam tu prezent dla nas wszystkich, ale musi stać u taty na stole. Zgoda?

-Oczywiście!- powiedział tatuś. Uściskał synka i postawił kryształ na swoim biurku...

Od tej pory wszystko się zmieniło. Tata Piotrusia wcale się nie śpieszył, ale czasu wystarczało mu na wszystko. I na zabawę, i na pracę.

-Powiedz, skąd wziąłeś ten kryształ? -pytał synka- Gdzie go znalazłeś?

-Opowiem ci- odpowiadał Piotruś.- Ale jeszcze nie teraz. Kiedy przyjdzie na to czas...

I uśmiechał się tajemniczo.

Bajka o Aniele i Piotrusiu

Był sobie chłopiec o imieniu Piotruś . Mieszkał na dwunastym piętrze, naprzeciwko nieba. I był też anioł Rafael, który mieszkał w niebie, naprzeciwko Piotrusiowego okna.

Piotruś codziennie chodził do przedszkola, budował tam zamki z klocków, uczył się nowych piosenek, a czasem rysował kredkami. Anioł Rafael też był bardzo zajęty. Co rano brał duży pędzel i malował niebo na różowo i niebiesko. Potem układał chmury, żeby były piękne, a wieczorem malował horyzont w cudowne wzory.

Wieczorami, kiedy Piotruś patrzył w okno przed snem, a Rafael pomalował już niebo na granatowo, poprzyklejał gwiazdy i mógł trochę odpocząć, rozmawiali sobie o różnych rzeczach. Rafael potrząsał potarganą głową (tam, w niebie, zawsze wiał silny wiatr i wszystkie anioły miały potargane włosy) i opowiadał Piotrusiowi o tym, co widział z góry. O statkach, o wyspach i o wielbłądach na pustyni. A Piotruś opowiadał aniołowi, co robił w przedszkolu: jak pokłócił się z Paulinką, zbudował największą wieżę albo jak nie chciał jeść zupy z kalafiorem. Pewnego dnia Rafael zachorował. Może go przewiało, tam na górze, a może złapał jakiegoś gwiezdnego wirusa. W każdym razie wszystko go bolało i nie mógł malować. Tego dnia Piotrek na szczęście nie poszedł do przedszkola, bo były ferie. Przyniósł Rafaelowi gorącą lipową herbatę w termosie i powiedział:

- Nie przejmuj się, zrobię wszystko za ciebie.

Wzięli z tatą dużą drabinę. Tata trzymał ją mocno, żeby się nie przewróciła, a Piotruś wszedł na samą górę i pokolorował niebo. Wyszło mu bardzo ładnie. Wieczorem dostał od Rafaela puszkę ze złotą farbą i namalował gwiazdy. Kiedy skończył, zostało mu jeszcze trochę farby. Nie mógł się powstrzymać i namalował na niebie dużą koparkę. Była naprawdę piękna. Nazajutrz anioł czuł się znacznie lepiej. Podziękował Piotrusiowi i wrócił do pracy. I wszystko było jak dawniej. Tylko astronomowie całego świata bardzo się dziwili, widząc na niebie zupełnie nowy gwiazdozbiór w kształcie koparki. Następnej nocy gwiazdozbiór już się nie pojawił, ale i tak odnotowano jego istnienie we wszystkich mądrych książkach. Możecie go znaleźć pod hasłem: "Fenomen złotej koparki".

"Kołysanka dla Piotrusia"

Przyszedł Anioł Snu i usiadał

na mięciutkich mego synka podusiach

Patrzy Anioł ze smutkiem

że nie śpi jeszcze dziecko malutkie

Gładzi ręką białą swą

loczki Piotrusia koloru blond

Zaśnij, uśnij malutki

niech znikną dnia maleńkie smutki

Luli luli la

Bedę przy Tobie kazdego dnia

O Piotrusiowych uśmiechach

Pewnego ranka Piotruś wybierał się na spacer.

- Weźmiesz ze sobą kanapki? - spytała mama.

- Nie - powiedział Piotruś. - Są za ciężkie.

- To weź kilka uśmiechów - powiedziała mama. - Zawinę ci je w papier. Są leciutkie.

I mama włożyła synkowi uśmiechy do kieszeni.

- Dziękuję! - powiedział chłopczyk i pobiegł na podwórko.

Przy piaskownicy siedział piesek Pucek i warczał jak traktor:

- R-r-r-r...

Dzieci bały się podejść do piasku.

- Masz, Pucku! - powiedział Piotruś i dał pieskowi jeden z uśmiechów mamy. Pucek bardzo się ucieszył i więcej nie warczał.

Piotruś chciał pozjeżdżać ze zjeżdżalni, ale siedział tam właśnie duży chłopak. Bawił się w czołg i nikogo nie wpuszczał.

- Masz! - powiedział Piotruś i dał chłopakowi uśmiech.

- Ho, ho! Dziękuję - powiedział chłopak.

Zwolnił zjeżdżalnię i pobiegł się bawić z kolegami.

Piotruś zjechał kilka razy i nagle zobaczył małą dziewczynkę, która płakała na schodach.

- Nie płacz! - powiedział do dziewczynki.

Wyjął z kieszeni ostatni uśmiech, który dostał od mamy, i dał dziewczynce. Mała od razu przestała płakać.

- A dla mnie? A dla mnie? - zawołały dzieci ze wszystkich stron.

Piotruś sprawdził w kieszeniach, ale nie zostało w nich nic. Bardzo się zmartwił i pobiegł do domu.

- Mamo! - zawołał. - Oddałem wszystkie twoje uśmiechy! I co ja teraz zrobię?

A mama przytuliła Piotrusia mocno i powiedziała:


- Nie martw się. Mam dla ciebie tyle uśmiechów, że starczy na sto lat. A może i na sto pięćdziesiąt!

Piotruś ze swoją najlepszą przyjaciólką - Martynką.

Ach... ten mój Piotruś, zawsze rozdaje uśmiechy, takie słodkie i promienne jak on sam.